داشتم خانه را تمیز میکردم برای محرم، پوشه مداحی را هم پلی کردم که اگر این وسط اشکی آمد برکتش برسد به فضای خانه...و فکر کردم...آنقدر فکر کردم که دلم خواست مغزم را دربیاورم و توی یک کلمن آب یخ بگذارم.فکر ها و دردهای روحی آنقدر سنگین است که گاهی دلت میخواهد یک جای بدنت را مجروح کنی تا کمی دردهای روحت آرام بگیرد..به خدا قسم سالهاست که نه در روضه و نه هیچ جای دیگر نمیتوانم آنجوری که بغضم خالی شود گریه

آدم های بی فرهنگ، لات ها، سرچهارراه نشین ها توی کوچه خیابونش تیکه میندازن : عجب چشایی داری!! فرهنگی ها، فرهیخته ها، حاج آقاها در محیط های فرهنگی اداری میفرمایند: نگاه ویژه شما به مسئله قابل تحسینه! ققط مشکل دومی اینه که فی البدایه متوجه نمیشی منظور چیه و نمیتونی به صورت کاملا" محترمانه دهان مبارکشون رو با خاک یکسان کنی.... .به هر جا و هر کس اعتراض میکنی در این رابطه، به هر مرجعی برای پیدا کردن